Karol Wycisk

Urodzony w 1994 roku w Katowicach.
Absolwent Wydziału Rzeźby na Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie na Wydziale Rzeźby. Autor i uczestnik wstaw zbiorowych i indywidualnych. Jego obiekty znajdują się w prywatnych kolekcjach w Polsce i za granicą. Od kilku lat jego prace stale prezentowane są na łamach Vogue Living i Architecture Digest. Współpracuje z najzdolniejszymi polskimi projektantami wnętrz jak Mat Kubaj Studio, którzy tworzą nowa falę współczesnego projektowania i designu, która skupia się na budowaniu przestrzeni wokół sztuki, mocno wspierając rodzimą twórczość dawną i współczesną.  

Rzeźby Karola Wyciska, to nie tylko pokaz kunsztu rzeźbiarskiego artysty uformowany przez surowy, industrialny krajobraz Śląska. To przede wszystkim intymny zapis potrójnego przekroczenia: granic materiału, barier własnego warsztatu oraz skomplikowanego świata ludzkich emocji. Dla artysty stal, mosiądz, miedź – są przeciwnikami, z którymi podejmuje on codzienny dialog. Transgresja dokonuje się w momencie, gdy metal porzuca swoją pierwotną naturę.

Stal Czarna: surowość i pochodzenie. To hołd dla śląskiej tożsamości,  to powrót do korzeni, wymagający brutalnej siły i fizycznego wycieńczenia. W wystawie reprezentuje to, co ziemskie, twarde i nieociosane. To punkt wyjścia – fundament, z którego wyrasta artystyczna wizja.

Stal Nierdzewna: lustro i przyszłość. Stanowi opozycję dla stali czarnej. Jej blask i odporność na czas symbolizują dążenie do doskonałości i technologicznej transcendencji, w rękach twórcy zaczyna falować, odbijać światło w sposób miękki, niemal organiczny.

Mosiądz: światło i ciepło. Wprowadza do kompozycji element organiczny, niemalże sakralny, przełamując chłód obu rodzajów stali.

Pochodzenie ze Śląska determinuje etos pracy rzeźbiarza – rzetelność, szacunek do narzędzia i fizyczny trud. Przekracza granice własnego rzemiosła, wychodząc poza bezpieczne ramy wypracowanej techniki. Każda rzeźba to dowód poszukiwania nowych rozwiązań konstrukcyjnych, które wydają się niemożliwe do zrealizowania w tak trudnym materiale. Najbardziej osobistym wymiarem wystawy jest próba zamknięcia w metalu tego, co ulotne i niewyrażalne. Artysta dokonuje transgresji własnego wnętrza, przenosząc skrajne stany emocjonalne na zimną płaszczyznę stali. „Transgresja w materii” to wystawa o poszukiwaniu wolności tam, gdzie pozornie nie ma na nią miejsca – w twardym metalu, w ciężkiej pracy i w nas samych.

Adriana Mazur