Zawsze istotna była dla mnie potrzeba ograniczania środków wyrazu oraz element ścisłego planowania pojawiających się w wyobraźni koncepcji. Geometria użyta w moich pracach przyjmuje postać rytmów linii. Zwielokrotniona linia pozwala na zbudowanie plamy o niejednorodnej, wibrującej strukturze. Poddana prostym zasadom geometrii staje się cząstką elementarną, tworzącą większe układy. Są one wyrazem dążenia do odzwierciedlenia porządku, harmonii i równowagi. Obecność linii może sugerować, że zamknięta krawędziami obrazu kompozycja – sieć, w istocie jest zaledwie fragmentem daleko większej całości. W niektórych pracach tkanki i struktury są zaburzone poprzez działanie przypadku. Zmienna losowa decyduje o nieregularności i wahaniach rytmów linii. Skutkuje to powstaniem struktury w pewnym stopniu zakłóconej, choć wciąż zawierającej cechy pierwotnego porządku. Te odchylenia od stanu równowagi mogą się odnosić do złożonych relacji i zmiennych powiązań obecnych w wielu obszarach otaczającej rzeczywistości.
Michał Misiak
Świat widzialny, który nas otacza ma swój drugi wymiar – ,,niewidzialny’’. Jest liczbą, wzorem, energią, falą, wibracją i częstotliwością. Nasze komórki, nasze ciała, Ziemia i Wszechświat mają swoją częstotliwość, która kształtuje wszystko, na co oddziaływuje. Prace Michała Misiaka są częstotliwością i o niej same przez się opowiadają. Ich kolory to poszczególne częstotliwości światła widzialnego: czerwony, niebieski, zielony – tylko te jesteśmy w stanie rzeczywiście zobaczyć. Siła poszczególnych barw, energia, wzajemne przenikanie, wynikają z ich właściwości fizycznych i naszych ograniczeń anatomicznych. Abstrakcja Misiaka to zwizualizowany wzór wszystkiego, co nas otacza, ujawnia ukryty sens, który można zobaczyć jedynie zmieniając naszą percepcję. Michał Misiak, malując, medytuje. Ostatecznie trudno jest rozstrzygnąć, co z czego wynika, akt żmudnej pracy odręcznie prowadzonej linii wprowadza malarza w medytację, jednocześnie ona sama ma wpływ na tworzone przez niego obrazy. Kontemplacja, oczyszczenie umysłu z natrętnych myśli, niepożądanych dyskursów i błądzeń, pozwala na dotarcie głębiej. Co to oznacza? Wyzwolenie, otwarcie na prawdę, wgląd w samego siebie, dotarcie do istoty rzeczy. Abstrakcyjne obrazy pozwalają tę prawdę przekazać. Są łącznikiem pomiędzy wymiarami, rezonując tworzą przestrzeń tuż przed płótnem, rodzaj energii uwalniającej się z pomiędzy linii, figur i kolorów. Nasz wzrok czyta napięcia pomiędzy barwami, pomiędzy częstotliwościami, czyta przejścia tonalne, te rzeczywiste i błędne, czyta linie, ich rytmy, układy, powtórzenia i złudzenia. Oczy zmylone geometrycznymi układami, które kończą i zaczynają się na nowo przy każdym spojrzeniu, męczą się pod wpływem ciągłej próby uporządkowania całości. Patrzenie na obraz staje się hipnotyzujące, zmęczony umysł, który jak podczas medytacji zaczyna się poddawać, ignoruje pośrednie bodźce. Ten stan jest w całym malarstwie Misiaka najważniejszy, ponieważ tworzy wspólną przestrzeń, wspólne połączenie widz-artysta. Medytacja ma zdolność wpływania na częstotliwości, tworzenia zmian fizycznie – taką siłę mają właśnie obrazy Michała Misiaka. Jeżeli obraz abstrakcyjny możemy poczuć fizycznie, to jest właśnie ten obraz.
Adriana Mazur
